4x de grootste kick van werken in de wijk

Vloggen in de zorg

Het blijft een never-ending-story: over hoe saai de wijkzorg schijnt te zijn. Daarbij ervaar ik ook nog eens last van een schrijnend tekort aan wijkverpleegkundigen, waardoor ik bij deze, als soort van verplichting, mijn all-time-favorites in de wijk op een rijtje zet. Daarmee bedoel ik dus de dingen waar ik zo blij van word en voldoening van krijg als wijkverpleegkundige, dat ik er vleugeltjes van krijg. En ja, ook ik wilde altijd het ziekenhuis in. Bij deze 4x mijn grootste kick:

Vloggen in de zorg

1. Iemands (l)even op de rails zetten

Naar huis gestuurde mensen, volledig in paniek en met angst in de ogen op het puntje van hun stoel vertellend dat ze toch echt op een revalidatieplek horen te zijn,  dusdanig hun leven op de rit krijgen zodat ze na een week met het hoofd in de opengeslagen krant en een kopje koffie naast zich languit met de pootjes omhoog vertellen dat ze het allemaal wel prima vinden gaan zo. Lange zin, maar even voor de beeldvorming. Dit is trouwens niet verzonnen.

2. Mensenwerk: veelzijdig mooi

Deel mogen uitmaken bij andere mensen thuis, hun leven in hun vertrouwde omgeving: hun verhalen, hun huis en hun spulletjes, hun ervaringen en kennis. Een wirwar van geknok, hoop, machteloosheid, opluchting, gemoedelijkheid, verdriet, angst, dankbaarheid en tevredenheid. Of het nu om kortdurende zorg van enkele dagen gaat of om jarenlange, chronische zorg. En achter ieder deurtje is het weer anders. Zo fiets je langs een zojuist opgebaarde cliënt en dan sta je een straatje verder met iemand geschikte vakantiekleding te bediscussiëren. Dit gebeurt.

3. Inzetten voor passende zorg

Goed kunnen doorvragen naar iemands achtergrond, een persoonsgerichte oplossing zoeken, een zeldzame ziekte bestuderen, een vernieuwd hulpmiddel eigen maken of een zorgplan opnieuw ordenen. Mede door onze brede kijk zijn er altijd veel dingen om uit te zoeken. Never a dull moment.

4. Teamwork

Samenwerken met andere zorgverleners, collega’s en familie waardoor een cliënt veel breder en sneller goed geholpen wordt. Het gezicht zien, van een cliënt die drie behandelaren tegelijkertijd in zijn woonkamer kan aanspreken in eigen bijzijn, waarin het volledig gaat over de gezondheidsbevordering van díe cliënt, is onbetaalbaar.

Dus, beste studenten; regel een dagje meelopen in de wijk, laat je meevoeren door een iemand die minstens net zo enthousiast is als mij en enjoy.

Handtekening Ramona

Even dit en dat #7 | Scholing, meedoen in onderzoek en mijn steunkousen weer aan!

Er zit weer bijna een werkweek op! Deze zondagavond heb ik zelfs nog dienst, maar ik heb afgelopen week ook wat dagen gewerkt dus ik neem je kort even mee wat er te beleven viel.

Scholing zorgplannen

De rondleiding bij een dagbehandeling ging overigens niet door deze week. Jammer! Maar er komt vast een andere keer. Ondertussen heb ik wel een oude livestream bekeken die twee jaar geleden voor het BIS(= Buurtzorg Informatie Systeem)-expertnetwerk gemaakt werd. Ik wist namelijk nog niet zeker of ik wel voldoende over het Omaha weet om mezelf ‘expert’ te mogen noemen. Nu viel me dit reuze mee en weet ik ruim voldoende om in het expertnetwerk te functioneren.

De dag erna gaf ik hulp in een team héél dichtbij huis om de zorgplannen kwalitatief op hoger niveau te zetten. Dit was voor iedereen weer leerzaam en goed om te doen. Vandaar dat de livestream nog goed van pas kwam deze week. Om een scholing te geven houd ik mezelf ook weer scherp. Grappig dat Margo Berends in haar livestream het voorbeeld gaf van de auto, die heeft zij van Berna, iemand die we allebei uit het vak kennen en ontzettend goed kan uitleggen over de PES (problem-etiology-signs&symptoms). ‘Want als je de auto niet kan opstarten, moet je dan benzine tanken of je accu vervangen?’ Berna Rood als spreker over o.a. de PES in casuïstiekbespreking is een aanrader! Ik werd op school trouwens altijd dood gegooid met de PES, herkenbaar?

Avonddienst

Kennen jullie eigenlijk de Aerobika? Die wordt bij ons door een cliënt gebruikt om beter te kunnen doorhoesten. Volgens mij worden de ademhalingsspieren hiermee getraind. Het apparaatje kan namelijk steeds wat zwaarder afgesteld worden en het is de bedoeling dat je een geluidje hoort als je voldoende hard uitademt.

Afgelopen woensdag schreef ik een blog over het Parkinson Café van deze maand. Al gelezen? Ik zal wat meer foto’s uploaden in de blog want de site had wat haperingen afgelopen week.

Parkinson Café Ede

Fysiotherapie bij de dagopvang

Wat deze week ook wel frappant was is dat één cliënt wel ‘fysiotherapie’ aangeboden kreeg in een dagopvang en een andere cliënt op dezelfde locatie in dezelfde situatie niet. Zoiets kan ik niet uitstaan, maar meestal zit er wel een verhaal achter en dat probeer ik dan altijd uit te vogelen. Ik ben er bijna uit. Misschien zal ik er deels nog een blog aan wijden of ten minste toevoegen aan een blog over de opvangcentra in onze omgeving. Zo zie je maar weer, er zijn altijd haken en ogen in de zorg en niets is vanzelfsprekend.

Meedoen met onderzoek

1 juli ga ik met een cliënt meedoen aan een onderzoek in het Radboud UMC waar het draait om de relatie tussen zorgverlener en cliënt/patiënt. Dat is een onderwerp wat mij erg aangaat. Weinig meer kan ik erover vertellen, maar dat zal ik later vast nog wel doen. Samen met een welbekende cliënt hebben we ons opgegeven en zullen we samen naar de bijbehorende locatie rijden. We laten het maar over ons heen komen!

Ik laat het hierbij en werk nog lekker even door in dit mooie weer. De steunkousen heb ik bij mezelf ook maar weer aangetrokken, want niet alleen cliënten hebben last van extra vocht in de benen met deze warmte 🙂

Handtekening Ramona

Parkinson Café ‘In beweging!’ Ede 13 juni 2019

Parkinson Café Ede

Afgelopen donderdag was het weer tijd voor het Parkinson Café! Dit keer met het thema ‘Beweging’. Twee workshops werden gegeven: een dansworkshop van Natalie Lewin en een parcours met obstakels door fysiotherapeuten Bram en Dorien.

Workshop dansen

Dansen kan ook op een stoel, waardoor dit voor bijna iedereen met de ziekte van Parkinson mogelijk is. Natalie heeft veel ervaring met deze speciale vorm van dansen en ze weet iedereen mee te slepen in haar enthousiasme. Ook als je niks met dansen denkt te hebben weet ze je mee te laten doen. Ze laat armen en benen zwieren, mensen lachen en ontspannen. Ze heeft originele ideeën om belangrijke spiergroepen te gebruiken. Echt een aanrader.

Obstakel parcours

Bram en Dorien zetten in een gymzaal iets verderop een parcours uit. Één voor mensen met een rollator en één voor mensen zonder hulpmiddelen. Er moet geraapt, gemikt en gegooid worden, door smalle paadjes gelopen worden en gezigzagd om pionnen. Her en daar staan nog wat opstapjes. Een zachte bank vlak voor het einde van het parcours stond er om overheen te klimmen of te schuiven, welke in de praktijk vaker als rustpunt en hangplek werd gebruikt 🙂 Gesprekken kwamen bij de bank op gang totdat het tijd was om in een mand te mikken en dan kon men vervolgens weer aansluiten aan het begin van het parcours. Het doel van het parcours was om dagelijkse obstakels in huis te oefenen, met wat coördinatie- en balanstraining.

Met hulp van kinderen

Kinderen van DOK-Ede hielpen in de gymzaal mee om alle spullen op hun plek klaar te leggen en ouderen een handje te helpen, letterlijk en figuurlijk. Superleuk om jonge kinderen met ouderen zo samen bezig te zien in een spel. Vervolgens werd er na het parcours door de kinderen nog een korte demo Rhönraden gegeven. Leuk om te zien!

Naborrelen

Na de workshops kwam de groep weer samen in wijkcentrum de Velder voor een drankje en een versnapering. Mensen raken al gauw aan de praat en ik merk dat de groep, zeker de harde kern van zo’n 40 lotgenoten, in de loop van het jaar ook steeds hechter wordt. Tijdens het geroezemoes van alle gesprekken werd de barbecue aangestoken en konden degenen die zich hadden opgegeven nog blijven voor een maaltijd.

Aan de reacties te zien was dit weer een klapper van een Parkinson Café. Supertrots ben ik op iedereen die dit mogelijk heeft gemaakt!

Parkinson Café Beweging

Even dit en dat #6 | Scholing, een klapper van een Parkinson Café en veel avonddiensten

Welkom bij een nieuwe kijk op de werkweek, waarin ik weer even dit en dat hebben gedaan.

Pinksterweekend was voor mij niet geheel vrij, maar de maandag wel en aangezien het ook nog eens mooi weer was, kon ik daar erg van genieten.

De dinsdag gaf ik samen met een collega scholing in Veen. Weer lekker samen de theorie doornemen over de ziekte van Parkinson en parkinsonismes. Altijd leuk om een nieuw team te ontmoeten. Een héél eind rijden, maar ik denk de moeite waard. Zeker gezien de positieve feedback. Ook kom ik zo weer meer casuïstiek tegen waar ik weer nieuwe dingen van hoor en leer.

In de avond kon ik weer op pad naar iemand met DBS, maar daar gaat het wel hartstikke goed mee.

Ik kwam online trouwens een leuke blog tegen van de blogzuster.nl. Aanrader!

Woensdagochtend kon ik de avonddienst gaan oplossen wegens een zieke collega, maar dit was weer snel gefikst dankzij andere lieve oproepers. Wel met als gevolg dat ik zelf ook een lange werkdag had. Toch was het weer een leuke avond vol goed gemutste cliënten.

Op het web kwam er een livestream over cliënten met PGB, waar ik zelf ook nog weinig van begrijp.

Ondertussen deed ik de laatste voorbereidingen voor het Parkinson Café: kadobonnen halen voor de sprekers, lekkere snackjes voor bij de borrel en de benodigdheden in de auto doen zoals klapstoeltjes voor in de gymzaal, plastic schoentjes, een camera, een kist vol handige literatuur, kladblokjes etc. In middag begon het Café met als thema ‘beweging’ en hebben we het ontzettend leuk gehad met de groep! Daarover woensdag meer.

Na het Café meteen door naar een regionaal multidisciplinair overleg van ParkinsonNet-zorgverleners. Dit is drie keer in het jaar en de vorige keer had ik al gemist wegens ziekte, dus ik wilde er wel per se bij zijn. En maar goed ook, want er werd een interessante lezing gegeven door een neuroloog/somnoloog over slaap en slaapstoornissen. Slaperig werd ik er wel van moet ik zeggen…maar dat lag niet aan de lezing. Wist je dat 70% tot 90% van de mensen met de ziekte van Parkinson slaapproblemen ervaart door de ziekte en/of medicatie?

Daarna weer door naar mijn avonddienst welke deels was opgelost door collega’s. De rest deed ik zelf, maar dat ging toch beter dan ik dacht. Ik had er ook weer veel zin in na een paar dagen ‘vrij’ te zijn geweest.

Vrijdagavond heb ik nog een avonddienst gedaan en zaterdagavond vlak voor een verjaardag incidenteel naar een cliënt om een oproeper te helpen.

Iemand had trouwens een nieuwe seniorentelefoon gekregen waarbij het toetsenbord op Belgisch stond ingesteld, maar dit hebben we samen kunnen fiksen.

Ook vanavond weer een avonddienst, maar hierna kan ik gelukkig drie dagen achter elkaar op tijd naar bed! Soms is het helaas niet anders.

St Barbara Ede

Volgende week bezoek ik weer een dagbesteding waar ik wat meer over wil schrijven, net zoals afgelopen woensdag over St. Barbara in Ede. Die al gelezen?

Voor nu laat ik het hierbij en ga ik lekker genieten van het weer en de tuin voordat ik weer op pad moet.

Handtekening Ramona

Dagbesteding en parkinson | Op bezoek bij St. Barbara in Ede

St Barbara Ede

Aan de hand van mijn vragen in een voorgaande blog (over wat er toe doet bij de ziekte van Parkinson of parkinsonisme bij dagbesteding en verpleeghuizen) zal ik zoveel mogelijk centra bezoeken waar verschillende mensen met verschillende ziektebeelden komen en of mensen met parkinson daar baat bij hebben. Afgelopen week kwam ik op bezoek bij het Ontmoetingscentrum in St. Barbara in Ede.

Hartelijk ontvangst

Hartelijk ontvangen werd ik bij de gezellige, ietwat donkere maar stijlvolle aankomsthal, waarna ik doorverwezen werd naar een ruime, lichte kamer in de gang. Ik voelde me meteen welkom en werd heel vriendelijk ontvangen door de begeleidster van het ontmoetingscentrum en de kleine groep mensen aan tafel.

Een ervaren leidster uit de zorg

De leidster van de groep heeft altijd in de zorg gewerkt en wegens lichamelijke klachten heeft zij haar plekje kunnen vinden in het ontmoetingscentrum. Hartstikke fijn dat de groep mensen dus een ervaren kracht uit de zorg om zich heen heeft. Bovendien kwam ze uiterst vriendelijk en hartelijk over. Verder was er ook een stagiaire bij welke meehelpt in de activiteiten.

Huiselijke sfeer

De ruimte ziet er eenvoudig uit, maar overzichtelijk en met huiselijke details zoals een mooie kast en een gedekte tafel. Ook een keukentje is in dezelfde ruimte aanwezig waar koffie/thee en lunch uit gehaald kan worden, zodat de leidster niet vaak de kamer uit hoeft. De kamer heeft veel ramen waardoor er voldoende licht is met uitzicht op de uitrit. Zo ontstaat er een uitkijk op een plein met leven: mensen die de hond uitlaten, wandelaars, rijdende auto’s e.d. Lamellen zijn er om te veel licht of prikkels te verminderen. In de korte tijd dat ik er was denk ik dat de ruimte zeer geschikt is voor de groep. Bovendien wordt er ook gebruik gemaakt van de mooie aankomsthal bij bijzondere activiteiten, welke volgens zegge wekelijks plaatsvinden.

Activiteiten

Lunch wordt in de groep door de mensen zelf gemaakt, waar de begeleidster dan bij helpt. Ook weer goed dat er dus aan eigen kunnen gedacht wordt. Gezellig heb ik met de groep koffie mogen drinken en ik zag dat de leidster iemand met alle aandacht en liefde hielp met drinken. Na een praatje begonnen we met z’n allen aan een quiz met meerdere categorieën, zoals Oudhollandse liedjes, woorden afmaken, spreekwoorden en kennisvragen. Om de beurt kregen we een vraag. Superleuk dat ik betrokken werd. ‘Noem vijf onderdelen van een auto.’ was de vraag van de leidster. Heel ad rem werd er door iemand geantwoord: ‘Vier wielen en een stuur!’ Nou, raap mij maar op. Hoe hilarisch is dat?

Er werd verteld dat er ook iedere week in de aankomsthal een schoolklas komt om samen met de ouderen wat te ondernemen, zoals een knutselwerkje. Kinderen en ouderen gaan zo heel leuk samen met elkaar om, daarover vertelde ook iemand in de groep aan mij. Verder komt er soms ook een vrijwilliger iemand meenemen om te biljarten wie daar zin in heeft. Er hing nog een lijst met geplande activiteiten zodat er altijd wel weer wat te beleven valt voor de mensen. Ook wordt er wel eens buiten gewandeld bij mooi weer, afhankelijk of de groep dit aankan en of de leidster dit aankan. Met een stagiair gaat dit bijvoorbeeld makkelijker en is de kans groter.

Persoonlijke aandacht en kennis van ziektebeelden

De groep bestond merendeels uit mensen met cognitieve klachten zoals dementie. Ook was er iemand met parkinson bij, die extra zorg nodig had. Ik vroeg aan de leidster hoe dat zat met iemand die duodopa heeft. De leidster had het geluk dat zij bekend was met de pomp en zij in overeenstemming met familie zo nodig een ‘extra dosis’ (een druk op de knop) mag toedienen. Zo nodig zou er iemand van het verplegend personeel kunnen komen van de verpleegafdelingen. Ze kon uit zichzelf al veel vertellen over het contact met de familie van de groep mensen die zij hielp. Ik kon merken dat communicatie veel aandacht heeft bij haar en dat er gedacht wordt aan een persoonlijke benadering, rekening houdend met een passend ‘zorgleefplan’. Ik hoefde weinig moeite te doen om te laten merken waar ik heen wilde met mijn vragen. Ze gaf mij het gevoel mij haarfijn aan te voelen, dat is ook in het voordeel voor de mensen die daar komen.

(On)mogelijkheden

Omdat de leidster alleen op de groep staat, kon er op dit moment niet nog iemand in de groep bij komen die veel gaat dwalen, bijvoorbeeld iemand met ernstige dementie en veel onrust. Dit zou dan bij een intake wel naar voren komen en uitgesproken worden. Bovendien wordt er bij nieuwe mensen na korte tijd ook al een eerste evaluatie gepland. Maar mensen die zij gerust even alleen in de ruimte kan laten om een ander naar het toilet te helpen, zijn welkom. Er wordt ook gekeken naar of de mensen in de groep goed met elkaar samen kunnen.

Iemand die meer zorg nodig heeft bij de toiletgang in geval van incontinentie kan hulp krijgen van de thuiszorg, afhankelijk van de organisatie waar diegene bij zit. Een begrijpelijke oplossing vind ik, omdat de leidster te weinig tijd heeft en in dit geval misschien ook niet de lichamelijke conditie heeft om iemand twee keer op een dag volledig te verschonen. Hetzelfde zal gelden voor paramedici (fysiotherapie, logopedie en ergotherapie): dit zal dan van dezelfde organisatie moeten komen als mensen uit de groep deze therapie willen op de dagen van de dagbesteding.

Aan vaste gezichten in de groep wordt ook gedacht; binnenkort zullen er in de hele week twee leidsters aan het werk zijn op eigen vaste dagen. Ik proef uit ons gesprek dat deze leidster opkomt voor de mensen in de groep; zij is degene die in gesprek is geweest met iemand om meer vaste gezichten in de groep te krijgen. Ze vertelde ook dat, afhankelijk van de vraag, het ontmoetingscentrum inspeelt op de wensen van de mensen. Stel dat iemand liever op zaterdag opvang wil, dan is het bespreekbaar dat er een groep geopend gaat worden op zaterdag.

St Barbara Ede

Conclusie

Dit is zéker een geschikte groep voor mensen met parkinson, maar er zal altijd naar het individu gekeken moeten worden met alle wensen die van belang zijn. Ik vond het bovendien een hele gezellige middag. Tot zover het ontmoetingscentrum voor nu, op naar de voldoende dagbesteding!

Handtekening Ramona

Even dit en dat #6 | Op bezoek bij ontmoetingscentrum St. Barbara en Parkinson Café in de krant!

Even dit en dat 6

Het is even wennen op het moment omdat mijn website is aangepast. Op de achtergrond probeer ik zoveel mogelijk te herstellen wat het niet meer deed door het overzetten. Gelukkig heb ik een handige man die me daarbij helpt.

Ik in mijn zooi thuis

Teamtelefoon doorschakelen

Deze week begon met het leren van het doorschakelen van de teamtelefoon. Handig om niet meer afhankelijk te zijn van anderen, zeker als je regelmatig diensten ruilt. In ruil voor een paar broccoliplantjes voor tevens moestuincollega kreeg ik een lesje teamtelefoon onder het genot van een kopje koffie.

Onze teamtelefoon wordt bestuurd vanuit een app waarin je de telefoonplanning moet invoeren. Zodra een collega wisselt van dienst in de teamplanning (en daarmee de bereikbaarheid van de teamtelefoon) moet dit handmatig aangepast worden in de teamtelefoonapp, omdat dit niet automatisch gaat. Het zou mooi zijn als dit in de toekomst wel automatisch meeverandert met de teamplanning.

Avonddienst

Dinsdag had ik een avonddienst en was er fikse regen en onweer voorspelt. Dit begon pas toen ik klaar was, dus ik had achteraf gezien beter mijn voorruit kunnen schoonmaken…

Even dit en dat 6 Vieze Auto

Lokale krant

Een vrijwilliger had de Ede Stad gevraagd langs te komen voor een interview over het Parkinson Café. Het Café loopt goed, maar deze bestuurlijke vrijwilliger vond het goed dat er wat meer aandacht zou komen in de krant, wat ik niet kan ontkennen. Ik ging met een andere vrijwilliger op de foto, Piet, welke zijn verhaal over de ziekte van Parkinson mooi kon uitleggen. Bekijk hier het artikel in de krant.

Leuk om te doen, maar nog leuker is om de reacties daarna te krijgen. We hebben nieuwe aandacht gekregen zoals een vraag om een gastles te geven op een school en een nieuwe ‘patiënt’ uit de omgeving die zich meteen heeft aangemeld.

Ontmoetingscentrum bij St. Barbara, Vilente

Donderdag ben ik uitgenodigd om te kijken in het ontmoetingscentrum St. Barbara. Het is een dagbesteding waar een cliënt mogelijk interesse in had. Om zelf wat meer te leren over de verschillen in dagbestedingen en verpleeghuizen heb ik besloten deze te gaan opzoeken. Het voordeel ervan is dat ik straks mensen met de ziekte van Parkinson wat beter de weg kan wijzen in de regio. Woensdag meer over het ontmoetingscentrum op de blog.

Nieuwe oproepkracht aan het werk

Deze week ging ze voor het eerst zelfstandig de wijk in voor ons team en dat ging goed. Ik bleef achterwacht maar werd niet gebeld en kreeg na haar dienst een appje dat alles goed was gegaan. Fijn! Ook in de nacht zijn we niet gebeld.

Even dit en dat 6 Zon!

Weekenddienst met Pinksteren

Ik hoefde alleen zondag de hele dag te werken en dat beviel me goed! Het was een rustige werkdag en heerlijk weer om te fietsen. Een oudere dame die ik drie keer per dag zag was me steeds voor met eten voorbereiden, maar gelukkig wist ik nog een beschuitje met aardbeien aan haar te slijten. Sommige mensen kunnen best wat extra’s gebruiken.

Beschuitje aardbeien

Verder is er nog iemand met wondzorg binnengekomen en dat vind ik eigenlijk ook heel erg leuk. Even wat anders dan de vele mensen met dementie die we helpen en iets meer technisch. We kregen verder ook weer een cliënt terug van ‘vakantie’ (respijtzorg) uit het spiksplinternieuwe Buurtzorgpension Ermelo. Zo leuk dat het goed bevallen was en wat een enthousiaste verhalen!

Dat was dan alweer mijn vrij eenvoudige werkweek, lekker rustig!

Ohja en mocht je mijn blog van afgelopen woensdag gemist hebben, kijk dan even hier: ‘Allebei vieren we’

Handtekening Ramona

Kijk in de Wijk | Allebei vieren we

Toen ik bij een niet-alledaagse situatie vandaan fietste, besloot ik dit te schrijven. Ik was me er weer bewust van dat het leven zo afgelopen kan zijn. Sommige mensen krijgen de kans om het einde van het leven zelf een beetje in te vullen. Bijzonder vind ik het, en zelfs eervol, dat ik dat in iemands leven een beetje van dichtbij mag meemaken.

Mijn verhaal is kort gebleven, maar ik heb er ook niks aan toe te voegen. Het is zoals het is, het was zoals het was.


Allebei vieren we

Ik ga feest vieren. Jij ook.

Ik ben 32 geworden. Jij niet veel ouder. We genieten allebei van aanwezigheid van familie en vrienden. Een dag als vandaag: ik leef er van op. Jij leeft er naartoe.

Ik vier mijn verjaardag en neem een stuk taart. De huiskamer vol mensen. Gezelligheid. Een toekomst ga ik tegemoet.

Jij deelt herinneringen, je kijkt terug. Vrienden nemen je fijnste biertjes mee. Een huiskamer vol mensen. Maar het is je afscheidsfeest. Je plant de laatste dingen. En verlaat het leven.

Veel sterkte, ook aan alle nabestaanden.


Even dit en dat #5 | Nieuwe risicovolle handeling, Buurtzorg Festival en zonnige fietstochtjes

Buurtzorg bestaat 12,5 jaar, Festival!

Hey hallo! Het is deze week even wennen aan mijn nieuwe website, want ik heb besloten een ‘echte’ URL te kiezen voor de blog. Dus in plaats van kijkindewijk,worspress.com lees je nu op kijkindewijk.net Daardoor staat de hele site even op z’n kop en wil ik graag andere look kiezen, maar dat komt wel op z’n tijd.

Anyways, hallo to a new week vol of leuke werkgerelateerde dingetjes welke ik deze week had opgedaan.

Voordeur met rozen

Parkinson Café: de eerste aanmeldingen en interview voor krant

In mijn agenda voor maandag had ik staan dat de uitnodiging voor het Parkinson Café klaar moest zijn, maar dat had ik al de week ervoor gedaan. We hebben al twintig mensen aangemeld gekregen voor een parcours met obstakels, onder begeleiding van fysiotherapeuten. Verder komt er ook nog een dansworkshop en is de uitnodiging van de landelijke patiëntenvereniging er nu net pas uit gegaan, dus ik verwacht nog meer mensen.

Ohja en afgelopen vrijdag ben ik met één van de vrijwilligers ook nog geïnterviewd voor de lokale krant en gingen we op de foto. Van tevoren een dresscode afspreken is natuurlijk wel een beetje overdreven. Vrolijk trok ik dus die dag mijn knalgele tuniek aan. Op plaats van bestemming aangekomen deed ik de deur open en wat zie ik daar: had mijn maatje ook een (donker)gele polo aan. Dus mocht iemand in Ede twee opvallende, vloekend gele figuren in de krant zien staan; dan zijn wij het.

DBS instellen: een nieuwe voorbehouden (risicovolle) handeling?

Verder mocht ik voor het eerst met een collega parkinsonverpleegkundige iemands DBS (deep brain stimulation) instellen in de thuissituatie in opdracht van de neuroloog. Héél erg leuk en wieweet is dit wel de toekomst: steeds meer ziekenhuisverplaatste zorg, dus ook het helpen instellen van DBS. Ik bedenk me nu dat het uitvoeringsverzoek nog niet is gemaild… *schrijft in agenda*Al weet ik niet eens of een uitvoeringsverzoek wel écht nodig is, want kom op zeg: dit gaat in goed vertrouwen. Toch is het gezien het rijtje risicovolle voorbehouden handelingen mijn inziens wel goed om even een telefoontje naar onze vrienden in Almelo (hoofdkantoor) te plegen. Wellicht dat de lijst nu aangepast moet worden 🙂

Buurtzorg Festival

Een feest om een puntje aan te zuigen! Buurtzorg bestaat 12,5 jaar en daarom hebben Jos en Gonnie en natuurlijk een heleboel anderen een gigaleuk feest georganiseerd op het Dauwpopterrein. Ik heb ontzettend genoten! Sowieso wijkt alles in mijn agenda voor onze jaarlijkse Buurtzorgfeesten. Mocht je er pas net werken of ben je nog nooit gegaan? GA!

Buurtzorg bestaat 12,5 jaar, Festival!

Na vier uurtjes slaap had ik donderdagochtend nog een kort ochtenddienstje van twee uurtjes, maar dat ging wel. Ik werd vergezeld door een oproepkracht die ingewerkt werd dus het was sowieso gezellig. Wel met een hoofd vol watten, waardoor ik ook een laatste stuk wondmateriaal klakkeloos weggooide waar achteraf nog over gebeld werd door een lieftallige collega van de middagdienst. Maar verder zijn er gelukkig geen doden gevallen, laten we het daar op houden.

Zon, dus fietsen!

Ik fiets liever niet in de regen omdat ik dan steeds mijn regenpak aan en uit moet trekken, maar met dit prachtige weer pak ik graag de fiets. Werken voelt dan niet eens meer als werk, vooral niet wanneer ik slechts de middagdienstjes heb. Ik ben bij een paar mensen zelfs nog blijven plakken om te kletsen. Nog een tip bij mensen die écht géén boterham willen: een beschuitje met aardbeien en suiker gaat er wel in!

Zonnige fietstochtjes

Vorige blog

Deze ging over het zoeken naar een geschikte dagbesteding of verpleeghuis voor mensen met de ziekte van Parkinson. Heb je die nog niet gelezen, dan zou je hier eens naar kunnen kijken.

Volgende blog

Het is weer lang geleden dat ik een ‘gewone’ blog over een situatie op mijn werk heb geplaatst. Dit beloof ik woensdag weer te gaan publiceren. Ik twijfel alleen nog over of ik er één uit de oude doos haal of een nieuwe. To be continued…

Handtekening Ramona

Dagbesteding en verpleeghuizen | Wat doet er toe bij parkinson?

logo Kijk In De Wijk

Mensen met de ziekte van Parkinson krijgen naast hun lichamelijke klachten in de loop van tijd klachten in het geestelijk vermogen. Dat betekent echter niet automatisch dat dementie om de hoek komt kijken. Daardoor valt iemand met parkinson vaak net tussen wal en schip in een intramurale instelling. Want hoort zo iemand nu in een psychogeriatrische of eerder bij een somatische groep?

Haken en ogen: cliënt is de dupe

Vaak krijg ik de vraag welk verpleeghuis of dagbesteding wordt aangeraden. Nu is dat als wijkverpleegkundige niet helemaal mijn piece of cake dus laat ik mensen vooral zelf kijken naar welke instanties er zijn en adviseer vooral zelf te gaan kijken. Dat is overigens vaak ook het advies van de klantenservice van deze instanties: eerst maar eens komen kijken om ‘sfeer te proeven’. Waar ik alleen wel tegenaan loop is dat ik achteraf soms wat discussiepunten te horen krijg via cliënten waarop, al dan niet tijdelijk, vastgelopen wordt binnen de instantie. Zonde, want het zijn uiteindelijk de cliënten en mantelzorgers die er de dupe van zijn als het probleem niet snel door de instantie wordt opgelost. Dus maakt ook deze wijkzuster zich daardoor soms een beetje zorgen over ‘mijn dierbare’ cliënten.

Reden voor discussie

Om ergernissen te voorkomen is het daarom goed om voorafgaand al belangrijke discussiepunten voor te zijn en deze aan te geven bij de instantie. Dus naast het ‘sfeer komen proeven’ ook even de feiten navragen: hoe zit dat met de zorg? Welke punten aan bod kunnen komen heb ik nu in een lijstje gezet zodat ik voortaan cliënten beter voorbereid een gesprek aan laat gaan.

  1. Is bediening van de duodopapomp ondervangen? Niet iedereen is bevoegd en bekwaam om een duodopapomp te bedienen. Het is echter niet handig als een wijkverpleegkundige of partner dit tussentijds moet blijven bedienen als de cliënt weg gaat. Je zou eraan kunnen denken evt. het personeel te trainen door iemand intern van de instantie (mocht zo’n iemand er zijn) of een wijkverpleegkundige die er bekend mee is of duodopaspecialist.
  2. Is er de mogelijkheid om fijne gesprekken te voeren met andere mensen? Stel: iemand met parkinson en lichte cognitieve problematiek wil toch nog graag kunnen praten met tafelgenoten. Het zou dan jammer zijn als diegene aan tafel zit met (slapende) mensen die ver in de dementie zitten die dat niet kunnen.
  3. Kan er iemand meelopen naar het toilet in verband met valgevaar of moeite met kleding losmaken? Soms is er helaas onvoldoende personeel aanwezig en kan een begeleider de groep niet verlaten om iemand naar het toilet te helpen. Het zou niet moeten, maar het gebeurt.
  4. Kan iemand met dementie en niet zelf kan alarmeren tijdelijk verblijf krijgen zonder de WLZ in te hoeven? Gelukkig is de eigen bijdrage verlaagd op dit moment, maar de schotten in de zorg blijven nadelen hebben.
  5. Is er de mogelijkheid voor tijdelijk verblijf in Ede en omstreken om mantelzorgers te ondersteunen? Kan dit ook voor één keer per maand één á twee nachten? Meestal kan dit in de praktijk alleen als je minimaal een week wil opnemen. Vraag mij niet wie deze ‘regel’ (restrictie) bedacht heeft.
  6. Kan fysiotherapie/logopedie/ergotherapie, wel of niet van ParkinsonNet, geïntegreerd worden bij een dagbesteding zodat de cliënt niet ook nog eens op een ‘vrije’ dag daarheen vervoerd hoeft te worden? En in het geval van een verpleeghuis: wat voor therapie bieden zij?
  7. Is er vervoer naar de dagbesteding? Hoe zit dat met vergoeding?
  8. Is er de mogelijkheid om te wandelen? Met of zonder begeleiders? Hoe zit dat met veiligheid? Wanneer dit niet kan, hoe zien buitenactiviteiten er dan uit en worden die wel uitgevoerd?
  9. Zijn er nog bijzondere activiteiten zoals schilder- of breiclubjes? Zijn er huisdieren of dieren om te verzorgen of te knuffelen? Wat wordt er aan muziek gedaan?
  10. Hoe worden contactpersonen, familieleden en mantelzorgers betrokken? Wat zijn de verwachtingen? Wie doet de was, hoevaak wordt het zorgplan besproken, wie regelt voldoende kleding, is er hulp nodig bij activiteiten?
  11. Hoe zit het met reanimatiebeleid wanneer personeel van een instelling i.p. niet reanimeert (nog zo’n leuke ‘regel’) en hiervoor misschien niet eens getraind is, maar iemand dit nog graag wel wil?

Antwoorden

Op al deze vragen probeer ik binnen nu en een jaar antwoord te krijgen voor mijn werkomgeving, in dit geval Ede en omstreken. Zo hoop ik cliënten wat beter te kunnen voorbereiden. Want laten we eerlijk wezen: instanties doen zich vaak aan de buitenkant beter voor dan hoe het er in de werkelijkheid aan toe gaat.

Handtekening Ramona

Even dit en dat #4 | Door de wijk op de fiets en een bezoekje op mijn oude stageplek

Een week met lekker weer en dus fietsritjes, een teamoverleg met lunch en wat huisbezoeken. Bovendien zag ik dat de kantoorplanten nog leven en dat is ook heel wat waard 🎉

Nieuwe collega’s

Wat nieuw is, is dat ons team gaat beginnen een ‘zij-instromer’ op te leiden via een instroomtraject. Iemand die deeltijd bij ons komt werken zonder ervaring en daarnaast 1 á 2 dagen naar school gaat. We hopen zo ook aan nieuwe vaste krachten te komen. Deze week maakte de nieuwe collega kennis met de hele groep en ik denk dat we een goede keus hebben gemaakt 👊 Verfrissend vind ik vaak, een nieuwe jonge collega erbij.

Verder nam ik na overleg wat shirtjes en een sleutel mee voor een nieuwe oproepkracht waar ik het twee weken geleden over had, die ik vanavond ga inwerken 🚙🏘️ Ook leuk!

De cliënten krijgen ondertussen al best ‘veel gezichten’ te zien vergeleken met een paar jaar geleden, maar ze begrijpen gelukkig dat de nood hoog is met langdurig zieken. Bovendien werkt er voor nood nog steeds een collega uit een ander team bij ons, waarvan we hopen dat die straks ook weer terug kan.

Even op bezoek geweest bij een zieke collega met een gezamenlijke hobby

Weer even terug op mijn oude stageplek

Woensdag ben ik weer even op mijn oude stageplek geweest van 100 jaar geleden, namelijk waar vroeger de neurologie verpleegafdeling was in het Radboud, eerste verdieping. Dit mega-oude gebouw is hierbinnen inmiddels enigszins opgepimpt met een nieuw verfje hier en daar, maar alles is nog duidelijk te herkennen. Nu zijn er poliklinische kamertjes en kantoortjes bij gekomen waar vroeger patiënten lagen. Zo leuk om weer even door de gangen te lopen en meteen komen er zoveel herinneringen boven! Kers op de taart was dat ik mijn oude stagebegeleidster ontmoette voor een overdracht van een patiënt. Een hele leuke dag dus!

Foto’s voor een cliënt

Afgelopen week had ik foto’s van een cliënt aan haarzelf laten zien, want tja: digitaal zal ze er nooit naar kijken aangezien ze dat niet kan. Maar wat vond ze die foto’s leuk zeg, zo leuk om te zien! Ik heb vijf minuten lang moeten aanhoren hoe prachtig ze ze vond, zonder dat ik ook maar één kous had uitgetrokken. Ze kregen een ereplekje in huis, maar ze vond het van zichzelf maar raar dat ze haar eigen foto’s in huis plaatste. Toch kwam ik de week erna weer langs en toen stonden ze er nog. Ze had het er weer over, dat ze zoveel reacties had gehad 🥰

Foto’s van een cliënt voor mijn eerste filmpje

Twitter Buzz

Tja, door een hoop ruis van het Eurovisie Songfestival en de Europese Parlementsverkiezingen kon ik niet zoveel met Twitter. Wel mooi om te zien dat Karolien, de vrouw van Hans Nijhof waar ik het vorige week over had, doorgaat met het twitteraccount van Hans en laat zien wat er na zijn dood de orde van de dag is. Dus naast zijn terminale periode is nu ook goed te volgen hoe het rouwen gaat en alle rompslomp die erbij komt kijken. En dan toch ook weer de luchtige toon over de dagelijkse bezigheden zoals we gewend zijn van zowel Hans als Karolien. Een mooi verloop en bijzonder om dit via Twitter te kunnen volgen.

Vorige blog

Mocht je mijn vorige blog gemist hebben; deze ging over vloggen in de zorg 🎥 Ik vond het megaspannend om dit te doen, maar ik ben dus daadwerkelijk begonnen met filmen op mijn werk. Uiteindelijk kreeg ik er zelfs ook lol in en smaakt het naar meer. Ik heb al wat leuke reacties op het resultaat, maar kan het filmpje nu nog niet laten zien dus dat komt nog! (*cliffhanger) Lees de vorige blog nog even terug als je wil weten voor wie en waarom ik wil filmen.

Volgende blog

Even zat ik te twijfelen waarover ik het zou hebben, maar ik zit momenteel met meerdere vragen over cliënten met parkinson op dagbestedingen en in verpleeghuizen. Ik weet dat er buiten Ede plekken bestaan waar er enthousiaste teams werken met aandachtsvelders parkinson, maar in Ede en omstreken staat dat niet zo op de voorgrond. Ik weet ook niet wat intramurale instellingen wel of niet kunnen bieden gezien ik wisselende (en frustrerende) verhalen hoor. Waarschijnlijk ga ik een lijst opstellen met aandachtspunten bij parkinson die van belang zijn bij intramurale zorg. Ik wil niet meer alleen kunnen zeggen: ‘ga vooral even kijken om sfeer te proeven’. Er moet nog zoveel meer over deze huizen te vertellen zijn als mensen met parkinson om advies vragen 🤔 Wordt vervolgd dus.

Handtekening Ramona