Teamdingen | Hoe we acuut diensten oplossen

Gedeelde verantwoordelijkheid versterkt onze band. Misschien zijn dat wel de keywords van dit onderdeel in een team: hoe los je acuut diensten op? Een voorbeeld:

Avonddienst, ik ben net op weg. Een collega appt dat het slecht gaat met één van haar ouders en haar zorg nodig heeft. Er komen wat diensten vrij in het eerstvolgende weekend.

Een andere collega die net thuis zit met een blessure, appt dat ze voor 25% nog kan werken onder kantoortijd en wel regelwerk kan doen. Ik vraag haar alvast te proberen de openstaande diensten op te lossen. ‘Fijn’, app ik als ik net ergens van de fiets af stap. ‘Dan kan ik dat regelwerk los laten want ik trek het me altijd heel erg aan als er ineens open diensten staan.’ ‘Ik ook’, appt ze. ‘Ik zou bijna tegen het advies van de fysio in weer gaan werken!’

Ieder uur tot laat in de avond volgen er appjes; er worden ruiltjes gedaan, er moet nog een bijeenkomst geregeld worden… ‘Wie haalt de koekjes en is er nog genoeg koffie op kantoor?’ Ongestoord doe ik wat ik moet doen in een avonddienst omdat ik mij wel enigszins kan afsluiten van de appjes en ik me houd aan first things first.

De volgende ochtend gaat het ge-app weer verder met collega’s van de dagdienst. ‘Zet jij deze scholingsuren even in het documentje?’ ‘Wijzig jij de bereikbaarheid van de teamtelefoon voor vrijdag?’ Een foto volgt met twee melige horrorgezichten van collega’s op kantoor die zichzelf het crisisteam noemen. We hebben wel eens eerder voor hete vuren gestaan en hiervoor een spoedberaad gehouden en dat werkt prettig. Hulptroepen uit de regio worden noodgewonden ook opgebeld. Wat een kanjers, die collega’s uit andere teams, die ‘zomaar’ ons uit de brand kunnen helpen en niet bang zijn voor onbekende cliënten.

Die ochtend lees ik (lachend om het crisisteam) de appjes bij tijdens de koffie en zit thuis bij mijn peuter die speelt. De overgebleven collega’s werken in de wijk en lezen met een schuin oog mee. Niemand wil wat missen en iedereen denkt mee. De één kan wat meer bieden dan de ander, de één appt wat meer dan de ander, dat geeft niet en dat weten we van elkaar. Onze planning voor cliënten wordt op die manier weer gevuld met ruiltjes en hulp van buitenaf.

Is er werkdruk? Ja. Zijn wij verantwoordelijk? Ja: cliënten gaan voor. Wordt het probleem opgelost? Ja, steeds weer. Door wie? Door onszelf, met elkaar en collega’s uit de regio. Doen we onszelf te kort? Dat moet ieder zichzelf altijd blijven afvragen. Zorgen we voor elkaar? Jazeker. Schept het een band? Jep! Het verstérkt de band. Is die sterke band belangrijk? In tijden van crisis is het enorm handig.

Ineens zie ik in de teamrapportage nog een dienst na het weekend open staan, die ik wel kan en geef dat door in de app zodat niemand dat meer hoeft te overwegen. ‘Jij kan het ook niet loslaten he?’ zegt bovengenoemde collega dan. ‘Nee… wie nou wel?’

Geef een reactie

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.