Dagbesteding en parkinson | Op bezoek bij St. Barbara in Ede

St Barbara Ede

Aan de hand van mijn vragen in een voorgaande blog (over wat er toe doet bij de ziekte van Parkinson of parkinsonisme bij dagbesteding en verpleeghuizen) zal ik zoveel mogelijk centra bezoeken waar verschillende mensen met verschillende ziektebeelden komen en of mensen met parkinson daar baat bij hebben. Afgelopen week kwam ik op bezoek bij het Ontmoetingscentrum in St. Barbara in Ede.

Hartelijk ontvangst

Hartelijk ontvangen werd ik bij de gezellige, ietwat donkere maar stijlvolle aankomsthal, waarna ik doorverwezen werd naar een ruime, lichte kamer in de gang. Ik voelde me meteen welkom en werd heel vriendelijk ontvangen door de begeleidster van het ontmoetingscentrum en de kleine groep mensen aan tafel.

Een ervaren leidster uit de zorg

De leidster van de groep heeft altijd in de zorg gewerkt en wegens lichamelijke klachten heeft zij haar plekje kunnen vinden in het ontmoetingscentrum. Hartstikke fijn dat de groep mensen dus een ervaren kracht uit de zorg om zich heen heeft. Bovendien kwam ze uiterst vriendelijk en hartelijk over. Verder was er ook een stagiaire bij welke meehelpt in de activiteiten.

Huiselijke sfeer

De ruimte ziet er eenvoudig uit, maar overzichtelijk en met huiselijke details zoals een mooie kast en een gedekte tafel. Ook een keukentje is in dezelfde ruimte aanwezig waar koffie/thee en lunch uit gehaald kan worden, zodat de leidster niet vaak de kamer uit hoeft. De kamer heeft veel ramen waardoor er voldoende licht is met uitzicht op de uitrit. Zo ontstaat er een uitkijk op een plein met leven: mensen die de hond uitlaten, wandelaars, rijdende auto’s e.d. Lamellen zijn er om te veel licht of prikkels te verminderen. In de korte tijd dat ik er was denk ik dat de ruimte zeer geschikt is voor de groep. Bovendien wordt er ook gebruik gemaakt van de mooie aankomsthal bij bijzondere activiteiten, welke volgens zegge wekelijks plaatsvinden.

Activiteiten

Lunch wordt in de groep door de mensen zelf gemaakt, waar de begeleidster dan bij helpt. Ook weer goed dat er dus aan eigen kunnen gedacht wordt. Gezellig heb ik met de groep koffie mogen drinken en ik zag dat de leidster iemand met alle aandacht en liefde hielp met drinken. Na een praatje begonnen we met z’n allen aan een quiz met meerdere categorieën, zoals Oudhollandse liedjes, woorden afmaken, spreekwoorden en kennisvragen. Om de beurt kregen we een vraag. Superleuk dat ik betrokken werd. ‘Noem vijf onderdelen van een auto.’ was de vraag van de leidster. Heel ad rem werd er door iemand geantwoord: ‘Vier wielen en een stuur!’ Nou, raap mij maar op. Hoe hilarisch is dat?

Er werd verteld dat er ook iedere week in de aankomsthal een schoolklas komt om samen met de ouderen wat te ondernemen, zoals een knutselwerkje. Kinderen en ouderen gaan zo heel leuk samen met elkaar om, daarover vertelde ook iemand in de groep aan mij. Verder komt er soms ook een vrijwilliger iemand meenemen om te biljarten wie daar zin in heeft. Er hing nog een lijst met geplande activiteiten zodat er altijd wel weer wat te beleven valt voor de mensen. Ook wordt er wel eens buiten gewandeld bij mooi weer, afhankelijk of de groep dit aankan en of de leidster dit aankan. Met een stagiair gaat dit bijvoorbeeld makkelijker en is de kans groter.

Persoonlijke aandacht en kennis van ziektebeelden

De groep bestond merendeels uit mensen met cognitieve klachten zoals dementie. Ook was er iemand met parkinson bij, die extra zorg nodig had. Ik vroeg aan de leidster hoe dat zat met iemand die duodopa heeft. De leidster had het geluk dat zij bekend was met de pomp en zij in overeenstemming met familie zo nodig een ‘extra dosis’ (een druk op de knop) mag toedienen. Zo nodig zou er iemand van het verplegend personeel kunnen komen van de verpleegafdelingen. Ze kon uit zichzelf al veel vertellen over het contact met de familie van de groep mensen die zij hielp. Ik kon merken dat communicatie veel aandacht heeft bij haar en dat er gedacht wordt aan een persoonlijke benadering, rekening houdend met een passend ‘zorgleefplan’. Ik hoefde weinig moeite te doen om te laten merken waar ik heen wilde met mijn vragen. Ze gaf mij het gevoel mij haarfijn aan te voelen, dat is ook in het voordeel voor de mensen die daar komen.

(On)mogelijkheden

Omdat de leidster alleen op de groep staat, kon er op dit moment niet nog iemand in de groep bij komen die veel gaat dwalen, bijvoorbeeld iemand met ernstige dementie en veel onrust. Dit zou dan bij een intake wel naar voren komen en uitgesproken worden. Bovendien wordt er bij nieuwe mensen na korte tijd ook al een eerste evaluatie gepland. Maar mensen die zij gerust even alleen in de ruimte kan laten om een ander naar het toilet te helpen, zijn welkom. Er wordt ook gekeken naar of de mensen in de groep goed met elkaar samen kunnen.

Iemand die meer zorg nodig heeft bij de toiletgang in geval van incontinentie kan hulp krijgen van de thuiszorg, afhankelijk van de organisatie waar diegene bij zit. Een begrijpelijke oplossing vind ik, omdat de leidster te weinig tijd heeft en in dit geval misschien ook niet de lichamelijke conditie heeft om iemand twee keer op een dag volledig te verschonen. Hetzelfde zal gelden voor paramedici (fysiotherapie, logopedie en ergotherapie): dit zal dan van dezelfde organisatie moeten komen als mensen uit de groep deze therapie willen op de dagen van de dagbesteding.

Aan vaste gezichten in de groep wordt ook gedacht; binnenkort zullen er in de hele week twee leidsters aan het werk zijn op eigen vaste dagen. Ik proef uit ons gesprek dat deze leidster opkomt voor de mensen in de groep; zij is degene die in gesprek is geweest met iemand om meer vaste gezichten in de groep te krijgen. Ze vertelde ook dat, afhankelijk van de vraag, het ontmoetingscentrum inspeelt op de wensen van de mensen. Stel dat iemand liever op zaterdag opvang wil, dan is het bespreekbaar dat er een groep geopend gaat worden op zaterdag.

St Barbara Ede

Conclusie

Dit is zéker een geschikte groep voor mensen met parkinson, maar er zal altijd naar het individu gekeken moeten worden met alle wensen die van belang zijn. Ik vond het bovendien een hele gezellige middag. Tot zover het ontmoetingscentrum voor nu, op naar de voldoende dagbesteding!

Handtekening Ramona

Een gedachte over “Dagbesteding en parkinson | Op bezoek bij St. Barbara in Ede

Geef een reactie

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.