Een arm om op te steunen

‘Ik ben het zat’ zegt ze. Ze vouwt het dekentje van haar schoot en legt het aan de kant. Dan pakt ze de grote eikenhouten armleuningen beet en hijst haar oude lichaam met een zwiep omhoog. Ik geef haar een arm en lopen dan samen eerst naar de balkondeur. Ze trekt eraan om te kijken of ze die goed dicht had gedaan. Dat ik eerder op de avond al aan de klink had getrokken maakt geen verschil; het hoort bij haar avondritueel. Ze kijkt nog even naar het balkon of haar bloempotten vol uitbundig bloeiende margrieten nog overeind staan op deze winderige dag. Daarna draait ze om en kijkt naar het fotolijstje op de televisiekast: een statige man op leeftijd in pak, ook oud-cliënt van ons. We lopen verder arm in arm naar de slaapkamer. ‘De sterkste arm om op te steunen moet ik missen.’ vertelt ze melancholisch.


Twintig minuten later, mijn haar op stand windkracht 8, ben ik een deurtje verder.


Zoals gewoonlijk weer dat freeze-moment bij de deuropening. Zijn knieën haperen en zijn voeten plakken vast aan de grond. Zijn lichaam wordt eventjes zwaarder in mijn arm. Even wachten… en ja, daar gaan ze weer. Eerst geschuifel, daarna grotere passen. De traplift komt in beeld en met uiterste concentratie volgt daar de draai, het moeizame marcheren op de plaats en dan, na een tel rust, volgt de plof in de zitting die we samen zoveel mogelijk proberen te voorkomen. De diepe zucht die volgt is als een witregel tussen twee paragrafen. Op de bovenverdieping gaan we namelijk weer verder. Dát is waar hij het liefst slaapt. Dat is ons doel. Weer de onbedoelde stress bij de deuropening, een draai, zwijgzaam geschuifel tot de plaats van bestemming en weer de plof, op bed dit keer. Ik draai de benen het bed in en zijn hoofd vindt het kussen. ‘Hèhè.’ De ogen sluiten even. ‘Ik moest behoorlijk op je leunen’.

Een gedachte over “Een arm om op te steunen

Geef een reactie

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.