Solliciteren – 10 jaar geleden bij Buurtzorg

Spijkerbroekhangen
Ik weet het nog goed

Ik was zwanger toen ik solliciteerde bij Buurtzorg Ede. Ik wist dat ik afgewezen zou kunnen worden, maar niet geschoten is altijd mis. Ik had over mijn zwangerschap nog niks in mijn brief verteld, dat wilde ik pas in het gesprek opbiechten.

De reden dat ik bij Buurtzorg kwam solliciteren was omdat onze reeds overleden tante als cliënt heel tevreden over Buurtzorg was. ´Daar werk je weer een beetje zoals vroeger: de wijkverpleegkundige heeft de regie.´ Geen last van managers. Haar thuiszorgmedewerkers in Enschede waren stuk voor stuk dik tevreden en vormden volgens haar één van de eerste teams die in Nederland begonnen waren. Omdat diezelfde tante in haar jongere jaren ook (wijk)zuster is geweest, was ze er helemaal idolaat over.

Oke dan.

Ik scrollde nog eens een paar keer over de site van het ziekenhuis in Ede waar ik als flexkracht werkte zonder team, zonder enige binding, maar er kwam maar geen vacature vrij. Dan maar Buurtzorg. En dan zullen we wel verder zien.

Waterloweg, Ede

Huis voor huis tuurde ik vanaf de weg naar de nummers en bleef stil staan bij een achterstallig, vergrijsd wit kantoorpand, aka oud-studentenhuis waar je niet dood gevonden wil worden. Met mijn auto had ik geen keus dan doorrijden langs alle geparkeerde auto´s, naar de eerstvolgende ruimte langs de smalle weg. Ik trok mijn zwarte blouse wat naar beneden toen ik uitstapte. Er stond spanning op de knoopjes. Ik droeg een groenblauw shirtje eronder tegen de blote armen, want zoveel mooie kleding kon ik in dit koudere seizoen niet meer aan. Niet te casual maar vooral niet te chic, schatte ik deze organisatie zo in.

Ik checkte het huisnummer nog eens goed en bekeek het oude sleutelkastje en alle deurbellen langs het kozijn. Er stonden fietsen langs de oprit, tegen hoog onkruid. Studenten of Buurtzorgers? De deur stond op een kier. Ik hoorde niks na al het gebel en besloot in de donkere gang – de lamp deed het niet – de stijle, beklede trap naar boven maar te nemen. Daar hoorde ik veel stemmen en klopte aan de deur. ´Hallo, is dit Buurtzorg?´ Ik keek om het hoekje en de geur van koffie kwam me tegemoet met een hoop lachende en stralende ogen. De meeste dames waren stukken ouder dan mij, zeg rond de 40-50, en namen mij meteen op in hun gezelschap met al hun moedergevoelens. Zo voelde het althans.

Welkom bij Buurtzorg

Bij het naar binnen stappen bleek de deur net open te kunnen of ik zat al tegen mijn lege stoel aan, bij een grote, kale tafel voor zo´n tien man. De jas hing ik bij gebrek aan een kapstok aan de stoel en ging snel zitten. Die buik kwam straks wel aan de beurt. De dames leken erg blij met mijn komst en ik werd heel hartelijk ontvangen. Om mij heen bekeek ik het bij elkaar verzamelde interieur van oude schoolstoelen en -tafels zo leek het, een eenvoudig bureau, een koffiezetapparaat en een prullenbak. Aan de muur hing een oud planbord met oranje kaartjes met namen waar ik weinig van begreep. De deur naar het balkon klemt en kon niet goed open voor wat meer frisse lucht in de overbezette ruimte. Al gauw werd mij verteld dat het inderdaad een oude studentenwoning was waarvan de eigenaar andere plannen had met het pand. Tijdelijk mocht Buurtzorg erin tot er nieuwe plannen bekend waren. Hier is team Buurtzorg Ede gesetteld, maar niet ontstaan. Er zat al één verhuizing op.

De dames werden tot orde geroepen en zaten even later allen met koffie of thee naar me te staren met hier en daar een onderonsje over de laatste nieuwtjes van cliënten. Enkelingen namen het voortouw en namen het woord om mij te introduceren. Er werd gevraagd naar mijn diploma, mijn ervaring en mijn interesses. Of ik het Buurtzorg-principe kende en of ik misschien zin had wat kantoortaken over te nemen. Ik had vraagtekens bij het woord kantoortaken terwijl ik het interieur bekeek, maar de rest beviel me erg goed. Niet lang daarna leerde ik dat kantoortaken dingen waren zoals roosteren, zorgplannen verbeteren, plannen… Ze zochten iemand die de kwaliteit kon opkrikken, meer naar de huidige maatstaven. Ik was immers net klaargestoomd van school en zij meenden wel wat van mij te kunnen leren. Ik was heel verbaasd: ik was gewend dat zorgpersoneel op mij neerkeek als jonge voltijd hbo-V´er. Hier voelde de relaties onderling meer gelijkwaardig. Iedereen heeft kwaliteiten. Na een voorstelronde bleek iedereen van redelijk diverse afkomst, velen recent pas aangenomen, sommigen hadden oud- collega’s ‘meegenomen’ en er werden een paar rollen al duidelijk. Al gauw voelde ik mij op mijn gemak.

Ohja en die buik, die hadden ze allang gezien. ´Hartstikke leuk!´ werd er geroepen. ´Je tweede al?´

Handtekening Ramona

Geef een reactie

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.