Tussen de sint-bernards – 10 jaar geleden bij Buurtzorg

‘Kijk, hier,’ laat Alda me zien en ze klapt de blauwe map open. ‘De cirkeldiagrammen. Vanuit hier maken we onze zorgplannen.’ Ze laat me een A-4tje zien met vier grote cirkels wat de vier gezondheidsdomeinen van de mens moeten voorstellen. Fysiek, sociaal-emotioneel, spiritueel…ik scan er even door. Veel is blanco en her en der staan wat steekwoorden met ballpoint handgeschreven. Ik blader verder. Een uitgeschreven handleiding over de uit te voeren zorg, een uitgeschreven evaluatiegesprek… Achter het tabblad worden de rapportages geschreven met wat er gedaan is per zorgmoment. Veelal dezelfde handelingen die keer op keer gerapporteerd worden.

Vraagtekens en twijfel in mijn hoofd. ´Hebben jullie wel eens van een PES-structuur gehoord?´ vraag ik. ´Ja, ik wel ja, met opleidingen wel gehad, maar nu met het huidige team moet er nog veel op poten gezet worden. Ik weet wat je bedoeld. Kun je nog meer vertellen hoe jij het liever zou zien?´ wordt me gevraagd. Een grote sint-bernard komt de woonkeuken binnen gelopen. De sint-bernard aan mijn voeten tilt haar kop op. ´Hey meis.´Alda geeft de welkome gast een dikke knuffel om haar nek. Zo liefdevol als ze met de drie aanwezige sint-bernardshonden doet, doet ze ook met cliënten en met ons, collega´s. Ze is een kartrekker en iemand van het eerste uur van het kersverse team in Ede. Het is gek om mezelf, ik die net komt kijken, met haar, één brok ervaring, zoals vele anderen, te horen praten over een voorstel om zorgplannen te verbeteren.

´Nou, ik heb wel geleerd dat er verschillende manieren zijn om een verpleegkundige structuur in een zorgplan aan te brengen, maar ik moet nog even nadenken wat dan het beste is,´ zeg ik, terwijl ik aan alle teamleden denk, de meesten met veel ervaring en ouder dan ik. Zouden ze bekend zijn met Gordon? De ICF? Zou de fysiotherapeut hier de ICF kennen? Vast wel. Ik kijk naar het hoog-laagbed schuin tegenover ons waar onze cliënt, een meneer op hoge leeftijd, aan het rusten is. Zijn stramme spieren worden regelmatig los gemaakt. Daar hebben wij, tijdens het omkleden, en meneer, vanwege de pijnbeleving, weer profijt van.

´Misschien kan ik een structuur maken in de vorm van een diagram net als dit, maar dan met de ICF-methode die de paramedici wel kennen, maar waarbij we dan ook de verpleegkundige diagnoses kunnen invoegen met de gezondheidspatronen van Gordon.´ ´Klinkt goed. Ga maar aan de slag en breng het eens in op de vergadering als je zover bent. Gewoon kantoortijd registreren.´ zegt ze, als een moeder overste. ´En dit is ook kantoortijd.’ Ze wijst met twee vingers naar beneden; hier, deze woonkeuken in een oude boerderij. ‘Geen cliënttijd, ja? Want we zijn nu natuurlijk wel bij Dirk en Frans, maar we doen gewoon ons eigen werk. Daar heb je Frans al.´ terwijl Alda uit het raam kijkt.

We zetten onze laptops in de tassen en maken ons klaar om te vertrekken. De honden beginnen ook te lopen en de grenen tafel waar we aan zaten wipt met een bonk even omhoog. Vanuit het hoog-laagbed klinkt een korte kreun. We lopen nog even naar Dirk om gedag te zeggen. Frans komt binnen met vier boodschappentassen uit een Duitse supermarkt. Hij heeft een rood, glunderend gezicht, zoals bij de meeste boeren in reclames voor pakken melk, en zegt ´Ah, fijn. Klaar met vergaderen? Nee, TERUG Nina, pfsssht… Zeg, als jullie straks vertrekken, neem dan wat uien mee. Die hangen daar te drogen aan de schuur. Kijk eens wat een mooie grote.´ terwijl hij door het keukenraam over het land wijst naar de open loods.

En zo banjer ik nog even met mijn gympen door het natte gras met een laptoptas en een vlecht verse uien naar de auto om straks via een hobbelige zandweg weer bij ons dorp te komen.

Geef een reactie

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.