Fotograferen is altijd een hobby geweest en in mijn werk zie ik ontzettend veel mooie momenten om vast te leggen. Een gerimpelde huid bij een stralende lach, een trots gezicht bij het verhaal over eigengemaakte kunst, iemand voor de spiegel die met alle aandacht haar gezicht verzorgd, twee mensen die met liefde voor elkaar verzorgen, een ontbijt in een interieur vol tierelantijntjes, de mens achter de infusen en verbanden, enzovoorts. Te veel om op te noemen!

Beeld zegt zóveel meer

Om mijn blogs op een persoonlijke manier te ondersteunen vind ik het mooier om eigen foto’s te plaatsen dan bijvoorbeeld medische stockfoto’s die er vaak heel statisch uit zien. Mijn blogs gaan ook over mensen en hun verhaal, dus hoe mooi is het als ik daar meer van kan laten zien, op een respectvolle manier. Ik houd ervan om de mens in de foto er zo natuurlijk en mooi mogelijk uit te laten komen.

Visier, 15 april 1950

Toestemming vragen bij dementie

Bij mensen met dementie vraag ik ook toestemming aan de contactpersonen en praat erover met de cliënt al moet dat vaak herhaalt worden. Aan de hand van de reactie schat ik in of diegene ervoor open staat of niet en wat wel of niet prettig gevonden wordt. Ik plaats pas beeld van een cliënt of zijn/haar omgeving als ik zeker weet dat dit mag. Mocht men later van mening veranderen dan pas ik het beeld of interview weer aan.

Social media en bewustwording

Mensen die niet begrijpen wat social media inhoudt leg ik uit dat mijn verhaal met foto in het openbaar komt net als op TV of in een tijdschrift. ‘Iedereen kan het lezen, iedereen die weet dat dit bestaat en geïnteresseerd is.’ zeg ik dan. Daarna volgt er een reactie waar ik rekening mee houd. De één wil niet te koop lopen, de ander vind alles prima. De één wil niet met gezicht, de ander wel. Ik houd rekening met wat er allemaal op de foto staat, zoals dure spullen, een herkenbaar adres, fotolijstjes met familieleden, e.d. Mijn doel is om mooie en respectvolle foto’s te maken. Als ik twijfel overleg ik met de geportretteerde en wanneer nodig ook contactpersonen of wettelijk vertegenwoordiger.

Mijn ervaring met toestemming vragen aan cliënten of contactpersonen

Bij mezelf merk ik dat ik er zelf meer ‘een ding’ van maak dan mijn omgeving. Waarschijnlijk komt dat door veel ophef wat ik lees in de media en de vernieuwde wetgeving rondom privacy. Enerzijds demotiveert dit mij in het vragen van toestemming waardoor ik soms minder werk verzet dan ik zou willen, aan de andere kant laat het zien dat ik er zorgvuldig mee om ga. Ik merk dat als ik op een duidelijke manier uitleg wat mijn doel is en wat ik ermee ga doen, ik vaak wel toestemming krijg. Sterker nog: mensen reageren juist vaak positief dat ik enthousiast ben in mijn werk. Dit is positief en geeft mij gelukkig stimulans om door te zetten met enthousiaste verhalen uit de zorg delen.

Contact

Mocht je naar aanleiding van dit bericht vragen hebben, neem dan contact op met ramona@vandenarend.nl

logo Kijk In De Wijk